Хросных бацькоў інакш называюць успрымальнікамі. Калі хрысцяць немаўлят, яны ж не разумеюць, што робіцца, таму ў гэты момант менавіта хросныя бацькі ўспрымаюць веру за дзіця. Яны абавязуюцца перад Богам зрабіць з хрэсніка набожнага хрысціяніна: ужо ў яго разумным узросце навучыць хрысціцца, маліцца, хадзіць у царкву. Хросныя маці і бацька – людзі, які на працягу ўсяго жыцця суправаджаюць хрэсніка, падтрымліваюць яго, вучаць, аберагаюць. Таксама вельмі важна і тое, каб хрэснік маліўся за сваіх хросных бацькоў. Малітва мае вялікую сілу перад Госпадам. Чалавек веруючы павінен разумець гэта.
Немалаважна, каб хросныя бацькі гутарылі са сваім хрэснікам не толькі пра Бога і веру, але і вялі задушэўныя, даверлівыя размовы. Хросныя павінны старацца прыходзіць на ўсе вялікія святы, напрыклад, Вялікдзень, Ражство, на Дзень анёла. Дарэчы, Дзень анёла лічыцца не менш важным, чым дзень нараджэння.              

Улюбёныя ва Хрысте браты і сёстры!
Сардэчна вітаю кожнага з вас такімі доўгачаканымі і жыццесвярджальнымі словамі: Хрыстос Уваскрэс!
Светлай вясёлкай над патокам нянавісці і пакутаў ззяе чалавецтву Уваскрэсенне Хрыстова. На зямлі не было і не будзе падзеі больш велічнай і цудоўнай. Велікодная радасць абдымае ўвесь Сусвет, усе часы, усе пакаленні людзей. Вера вернікаў, надзея тых, хто спадзяецца, праўда праведных, любоў тых, хто любіць – усё гэта сумясцілася у адным радасным воклічы: “Хрыстос Уваскрэс!”. Гэтымі кароткімі словамі дадзены адказ на ўсе пытанні мудрых пра сэнс жыцця. Уваскрэс Выратавальнік – і людзям адкрыўся шлях да шчаслівага бессмяроцця, да ўвасрэсення ў любові Божай. Паколькі Гасподзь, па словах свяціцеля Афанасія Вялікага, дасягнуў перамогі над смерцю, а нас уваскрэсіў разам з Сабой, разбурыўшы ланцугі смерці і даўшы замест клятвы — благаславенне, замест смутку – радасць, замест жалобы – велікодную ўрачыстасць. Каб ажыццявіць выратаванне, Бог, па сваёй любові, прынёс у ахвяру Самога Сябе. Ён выцерпеў вялікія пакуты, смерць на крыжы і ўваскрэс на трэці дзень з труны. Таму для хрысціян няма больш радаснай і святой ісціны, чым ісціна Уваскрэсення Хрыстова. Уваскрэснуўшы з мёртвых, Ён “ужо не памірае: смерць ужо не мае над ім улады” (Рім. 6,9), і жыццё жыве. Сваім слаўным уваскрэсеннем Гасподзь даў нам упэўненасць у тым, што Ён “уваскрэсіць і нас сілаю Сваёю” (1 Кор. 6,14). Увасрэсенне Выратавальніка з’яўляецца для нас пачаткам новага, вечнага жыцця. Цяпер смерць для нас стала іншай, стала ўспеннем. Усялякі паміраючы ва Хрысце, нібы засынае да таго моманту, калі труба анёла разбудзіць яго ў дзень уваскрэсення мёртвых. Таму смерць не страшная хрысціяніну. Свяціцель Іаан Златавуст у сваім абвяшчальным слове на Вялікдзень гаворыць так: “Никтоже да убоится смерти, свободи бо нас Спасова смерть”. Вера ў Уваскрэсенне Хрыстова дае нам адказ на вечнае пытанне чалавецтва: што чакае яго пасля смерці, ці не закончыцца ўсё са смерцю?
Уваскрэсенне Хрыстова гаворыць нам, што ёсць будучае вечнае жыццё, і што кожнаму з нас належыць стаць спадчыннікам гэтага жыцця. Свяціцель Феафан Затворнік указвае, што ў Уваскрэсенні Хрыстовым мы бачым “пресечение тления, засеменение пресветлой жизни и зарю будущей вечной славы».                

Як хутка ляціць час! Здаецца, нядаўна пачынаўся калядны пост, як надышлі хрышчэнскія дні. Яны рахункуюць святы, прымеркаваныя да з’яўлення ў свет Выратавальніка Ісуса Хрыста. Хрышчэнне – гэта апошняе студзеньскае свята. Ім заканчваюцца святкі — святыя калядныя дні. Нараджэнне Хрыста і яго ўваход у воды Іардана для таго, каб прыняць хрышчэнне ад Іаана, раздзяляюць 30 гадоў. Гэта ў наш час ад народзінаў да хрышчэння — некалькі месяцаў. Аднак тэматычна гэтыя дзве падзеі цесна звязаны паміж сабой. У сваім Нараджэнні Бог з’явіўся ў свет, як чалавек, а з Хрышчэннем ён з’явіўся свету яўна, каб выканаць сваю місію на зямлі. Як жа ўсё гэта адбывалася?
Свяціцель Іаан Златавуст піша, што “не той дзень, у які нарадзіўся Выратавальнік, трэба называць з’яўленнем, а той, калі Ён хрысціўся. Не праз Нараджэнне сваё Ён усім нам зрабіўся вядомым, а праз Хрышчэнне. Таму і Богаз’яўленнем называецца не той дзень, у які Ён нарадзіўся, а той, у які хрысціўся”.
Пра падзею Хрышчэння Гасподня можна расказаць наступнае. Гасподзь наш Ісус Хрыстос, вярнуўшыся пасля смерці цара Ірада з Егіпта, рос у невялікім горадзе Назарэце, што знаходзіўся ў Галілеі. З Прасвятой сваё маці ён знаходзіўся ў гэтым горадзе да 30-годдзя, зарабляючы на жыццё цяслярствам. Калі ж спаўняўся 30-ы год яго зямнога жыцця, гэта значыць час, да якога па закону іўдзейскаму нікому не дазвалялася настаўнічаць у сінагогах і прымаць сан свяшчэнніка, надышла пара з’яўлення яго народу ізраільскаму. Але папярэдне таго моманту, па слову прароцкаму, павінен быў з’явіцца Ізраілю Прадцеча, на якога была ўскладзена задача — падрыхтаваць народ Ізраіля да прыняцця Месіі. Удалечыні ад людзей, у глыбіні суровай іўдзейскай пустэльні быў голас Божы Іаану, сыну Захарыі. Ён наказаў Іаану выйсці ў свет з пропаведдзю пакаяння і хрысціць Ізраіль.Іаан, падпарадкоўваючыся слову Божаму, хадзіў па усёй краіне Іарданскай, прапаведаючы хрышчэнне, пакаянне для даравання грахоў. Паслухаць яго пропаведзь выходзіла ўся іўдзейская краіна і жыхары Іерусаліма, якія хрысціліся ў водах ракі Іардан, спавядаліся ў сваіх праграшэннях. У іўдзеяў, якія прыходзілі да Іаана, натуральна ўзнікала пытанне: ці не ён чакаемы ўсімі Збаўца, Супакаенне ізраілеве? Хрысціцель у адказ казаў: “Ідзе за мною мацнейшы за мяне, у якога я недастойны, нахіліўшыся, развязаць рамяні абутку яго. Я хрысціў вас вадою, а ён будзе хрысціць вас Духам Святым”. І вось у адзін са звычайных дзён, калі Іаан з пропаведдзю звяртаўся да прысутных ля Іардана іўдзеяў, ён Духам Святым пазнаў сярод людзей Хрыста. Ісус прыйшоў з Галілеі да Іардана, каб прыняць хрышчэнне ад Іаана разам з усімі. Іаан не стрымліваў яго, але казаў: “Мне патрэбна хрысціцца ад цябе, а тыпрыходзіш да мяне”. Аднак Ісус сказаў яму ў адказ: “Пакінь, так належыць нам выконваць усялякую праўду”.                              

Улюбёныя ва Хрысце браты і сёстры!
Вітаю вас з вялікім святам Ражства Госпада нашага Ісуса Хрыста!
Свята Ражства Хрыстова – гэта свята вялікай духоўнай радасці. Радасці таму, што Бог увасобіўся; радасці таму, што Гасподзь прынёс на зямлю мір і ўсепрабачэнне; радасці таму, што Гасподзь скараецца, каб нас узвысіць; церпіць, каб мы былі добрыя душой; пакутуе, каб вечна радаваліся. Радасць Ражства Хрыстова ў тым, што Бог свету і шчадротаў прыняў на сябе наша чалавечае цела, стаў, як і мы, каб нам быць, як Ён.
З самага пачатку свайго існавання чалавецтва ставіла перад сабой шэраг пытанняў, якія прынята называць вечнымі. Самым натуральным і хвалюючым сярод іх было пытанне аб жыцці чалавека. Ці заканчваецца жыццё тут, на зямлі, а калі не заканчваецца, то што чакае чалавека за гробам? Якім стане чалавек?
Чалавецтва імкнулася прыадчыніць заслону тайны нараджэння і смерці, але пакутавала ў сваім бяссіллі. Думаючыя людзі пыталіся ў сябе: няўжо чалавек са сваімі пачуццямі, са сваімі памкненнямі, жаданнямі, здольнасцямі розуму і сэрца бясследна знікне і стане набыткам небыцця? На гэтыя пытанні Хрыстос праліў святло ісціны і праўды. Калі б на гэтыя пытанні ў нас не было адказу, тады варта прызнаць міражом і насмешкай саму прагу жыцця, не кажучы ўжо аб вобразе і падабенстве Божым у чалавеку. Калі б на гэтыя пытанні быў толькі адмоўны адказ, то які адчай ахапіў бы свет і чалавецтва, наш дух і сэрца. Безпрасветная цемра ахутала б нас. Не заставалася б нічога іншага, як паўтарыць разам з паэтам адчайны выраз: “И жизнь, как посмотришь с холодным вниманием вокруг, такая пустая и глупая шутка!” Мы не можам так казаць, паколькі маем святло Хрыстова розуму. Ды і паэт, які сказаў гэтыя словы ў хвіліну адчаю, апасля з малітвай на вуснах паўтараў: “С души, как бремя, скатяться сомненья далеко, и верится, и плачется, и так легко-легко”. Лёгка таму, што святло Хрыстова асвячае наша жыццё, дае яму сапраўдны сэнс; лёгка таму, што Хрыстос словам і справай адказаў на гэтыя вечныя пытанні. Адказаў радасным і падбадзёрваючым: “Я есть воскресение и жизнь; верующий в Меня, если и умрет, оживёт” (Ін.11,25); “И всякий живущий и верующий в Меня, не умрёт вовек” (Ін. 11,26); “Верующий в Меня имеет жизнь вечную” (Ін. 6, 47); ” Я воскрешу его в последний день” (Ін. 6,44). І калі б не было ўсяго гэтага, то навошта было б Хрысту прыходзіць на зямлю. Бог уклаў у чалавека душу бяссмяроцця, даў яму пачуццё любові да жыцця, прагу вечнага быцця.
Хрыстос даў нам святло розуму. Гэтым розумам ён навучае ўсіх і дае магчымасць па-новаму асэнсаваць жыццё. Усё гэта стала магчымым з прыходам Хрыста, са з’яўленнем яго вучэння. Ён па-новаму асвяціў нам сэнс любові Божай да людзей. Ён адкрыў нам ісціну: пра кожнага з нас пастаянна, днём і ноччу, клапоціцца Промысел Божы: ніводзін валасок з галавы чалавечай не падае без волі Божай.Гэтая пастаянная Божая любоў распасціраецца над усім светам і над усімі людзьмі. Ён даў нам новы запавет пра любоў да Бога і людзей, любоў, якая ўсё можа, якая абдымае сабой і сяброў, і ворагаў.      

Зямля наша, як жывая, пакутуе і знемагае ад таго зла, якое мы творым на зямлі. Разбэшчанасць, бязбожжа, бязмерная гордасць людская пераўзышла ўсялякую меру.
Грахоўнае наша жыццё. Жывём мы не па-хрысціянску, хоць і называем сябе хрысціянамі. Пры гэтым усё скардзімся на жыццё: і хварэю, і пакутую, і няшчасці ўсялякія здараюцца – у чым жа прычына? Мы яе шукаем у абы чым, толькі не ў нас саміх. А мабыць у нас, дарагія мае, прычына, у нашым раўнадушшы, жорсткасці, самалюбстве.
Мы з вамі ўгразлі ў грахах! Не толькі ўгразлі, мы ўжо і зрасліся з імі, і грахамі іх ужо не называем. Гэта ад таго, што сэрцы нашы акамянелі, так бывае заўжды, калі мы не раскайваемся, не спавядаемся ў храме, не прычашчаемся Святых Хрыстовых Тайн.
Услухайцеся! Чуеце, як плача брат, які знемагае ў зняволенні? А гэта чуеце? Гэта — смутак маці, у якой памерла адзінае дзіця. А ці чуем мы стогн бязвінна пакрыўджаных? Ці чуем?
Адкрыем вочы… Перад намі – Хрыстос, які знемагаў. Хрыстос пакутуе разам з намі. Ён у кожным болі, у кожным смутку людскім. Ну, і дзе ж нашы з вамі сэрцы? Яны са знемагаючым Хрыстом? Не, дарагія мае, мы больш сваім грахоўным жыццём Яго пакуты ўмацоўваем.
Ёсць адзін страшны грэх, над якім многія нават і не задумваюцца і не раскайваюцца – грэх аборту. Забойства свайго дзіцяці.
Польская акушэрка Станіслава Ляшчынска з трыццаці пяці гадоў работы два гады была вязнем жаночага канцлагера Асвенцыма, працягваючы выконваць свой прафесійны абавязак.
Нельга без жаху чытаць рапарт акушэркі. У якіх жудасных, нечалавечых умовах знаходзіліся ў Асвенцыме жанчыны. А жанчыны-парадзіхі? – пра гэта страшна і падумаць.
Баракі, пабудаваныя з дошак з мноствам шчылінаў, былі ўсе паедзены пацукамі. У сярэдзіне барака з абодвух бакоў узвышаліся трох’ярусныя ложкі. Жанчыны ляжалі амаль на голых дошках, да таго ж, не гладкіх, а з сучкамі, якія націралі цела.
Пасярэдзіне ўздоўж барака цягнулася цагляная печ з топкамі па баках. Прапальвалі печ толькі некалькі раз у год, таму жанчын мучыў нясцерпны, пранізлівы холад. Асабліва зімой.
Ніякіх асептычных сродкаў, ніякіх перавязачных матэрыялаў.
Урачы ў Асвенцыме – гэта былі героі. Яны змагаліся за жыццё прыгавораных да смерці, аддаючы сваё ўласнае жыццё. Для ўрача дзейнічаў толькі абавязак урача – выратоўваць жыццё чалавека ў любой сітуацыі.
Нягледзячы на невыносныя ўмовы — бруд, чэрві, пацукі, інфекцыйныя хваробы, адсутнасць вады і іншыя жахі ў лагеры здаралася штосьці незвычайнае.
Не было ніводнага смяротнага зыходу ні сярод маці, ні сярод дзяцей.
Акушэрка, вязень Асвенцыма, расказвае, што са шматлікіх перажытых там трагедый асабліва запомнілася ёй гісторыя жанчыны з Вільні, якую адправілі ў Асвенцым за дапамогу партызанам.
Адразу пасля таго, як яна нарадзіла дзіця, хтосьці з аховы крыкнуў яе нумар (заключоных выклікалі па нумарах). Гэту жанчыну выклікалі ў крэматорый.
Яна захінула дзіця, якое толькі што нарадзіла, ў брудную паперу і прыхіліла да грудзей… Яе вусны бязгучна шавяліліся – магчыма, яна спявала песеньку свайму малому, як рабілі гэта маці, жадаючы суцешыць немаўлятак у нясцерпным холадзе і голадзе. Але ў гэтай жанчыны не было сілы, яна не магла прамовіць ні гуку – толькі буйныя слёзы каціліся з яе вачэй, падаючы на галоўку маленькага прыгаворанага.                      

Свята-Георгіеўская праваслаўная царква, размешчаная ў г. Лідзе, удастоілася быць храма-помнікам да 1020-годдзя хрышчэння Русі. Гэтая дата, як ведаеце, адзначаецца сёлета. Мяркуецца асвячэнне храма з удзелам Патрыяршага Экзарха ўсёй Беларусі Мітрапаліта Мінскага і Слуцкага Філарэта. Урачыстасці чакаюцца 22-23 лістапада. Гэта будзе пакуль што адзіны храм-помнік у нашай Навагрудска-Лідскай епархіі.
“Храм на старых могілках”, “царква ля завода”, “Георгіеўскі” – так называюць лідчане храм, асвечаны ў гонар святога вялікамучаніка Георгія Пабеданосца. На працягу больш чым 70 гадоў ён быў адзіным праваслаўным прыходам у горадзе. Калі б сцены маглі гаварыць, колькі б адметнага яны расказалі.
Напачатку ў 1875 годзе з’явілася могільнікавая капліца. У тым жа годзе быў перанесены прастол, які захаваўся ў хатняй царкве Лідскага замка. У 1919 годзе, калі ў горадзе былі зачынены іншыя храмы, то для большай умяшчальнасці была прыбудавана з боку прытвору драўляная прыбудоўка. І вось з 1919 па 1995 год гэта была адзіная царква, у якую можна было прыйсці праваслаўнаму веруючаму, адкрыць Богу свае праблемы і радасці, паставіць свечку перад святымі абразамі, пакаяцца ў сваіх грахах. На працягу 76 гадоў лідчане хрысцілі ў гэтай царкве сваіх дзяцей (часам патаемна), вянчаліся, праводзілі з гэтага храма ў апошні шлях сваіх блізкіх. Амаль чатыры пакаленні карэнных жыхароў Ліды звязаны духоўнымі вузамі са Свята-Георгіеўскай царквой.                        

З глыбокай настальгіяй успамінаю сваё дзяцінства. Памятаю, як летам цэлымі днямі гуляў з аднагодкамі ў казакі-разбойнікі, хованкі, гарадкі, лапту. Але гэтыя, калісьці традыцыйныя дзіцячыя гульні, на вялікі жаль, сёння зусім непапулярныя. Усе карысныя для здароўя, добрыя і цікавыя гульні замянілі камп’ютары.
Здаецца, дзіця занята, можна не баяцца ўплыву вуліцы. Дык чаму ж камп’ютарныя гульні шкодныя? У чым заключаецца іх небяспека?
Дзіця вельмі хутка ўваходзіць у азарт. Многія літаральна “падселі” на гульні, сталі “гульнеманамі”. Яшчэ ўдумайцеся: у камп’ютарных жа гульнях галоўная мэта – забойства. Знайсці, злавіць, дагнаць, забіць – вось асноўная ідэя. Чаго вартыя воклічы дашкольніка, які сядзіць за маніторам: “Мяне забілі! Я забіты!”
У гульні дзіця можа знішчаць людзей, гарады, нават цэлыя дзяржавы простым націскам кнопак. Мне запярэчаць: маўляў, і раней дзеці гулялі ў вайну, у салдацікаў. Хіба там не забівалі? Так, але ў камп’ютарных гульнях мяжа ўмоўнасці недапушчальна пасунута ў бок рэальнасці. Рэальнасць – адна з галоўных прынадаў. Акунаючыся ў віртуальны свет, чалавек перастае цікавіцца навакольным светам.
Якое дзяцінства ў нашых дзяцей? Яны цяпер мала чытаюць, да атуплення глядзяць тэлевізар або гуляюць у камп’ютарныя гульні.
Дзеці адчуваюць сябе “уладарамі”: чаго хачу, таго і даб’юся. “Падпітка” уладалюбства ідзе менавіта ад камп’юатарных гульняў, дзе героі – крутыя, усемагутныя, супермэны. Вось што піша доктар медыцынскіх навук, загадчык кафедры дзіцячай і падлеткавай псіхіятрыі і псіхалогіі Юрый Шаўчэнка (Расія) : “Камп’ютарная мышка – нібы аналаг чароўнай палачкі, дзякуючы якой, практычна не прыкладваючы намаганняў, ты становішся ўладаром свету. У дзіцяці ствараецца ілюзія ўладання гэтым светам”.                              

Крыж “накупальны” з паўмесяцам з’яўляецца адным са старажытных відаў крыжа. Часцей за ўсё такія крыжы ставяцца на купалах храмаў. Гэтым відам крыжа ўпрыгожаны купалы галоўнага храма Рускай праваслаўнай царквы – храма Хрыста Выратавальніка ў Маскве, а таксама храмы Троіца-Сергіевай лаўры – сэрца Праваслаўя.
Cімволіка гэтага крыжа наступная. Некаторыя бачаць у гэтым крыжы перамогу хрысціянства над мусульманствам. Аднак царква ўвасоблівае ў ім зусім іншы сэнс, зусім іншае значэнне. Крыж з паўмесяцам азначае якар нашага выратавання, якар нашай хрысціянскай надзеі. Калісьці для старажытных грэкаў і рымлян гэты сімвал служыў надзеяй на трывалае зямное існаванне. Для хрысціян жа гэты сімвал стаў трывалай надзеяй на Царства Нябеснае, што вельмі адпавядае паняццю аб храме, як аб караблі, які плыве ў Царства Божае.
Паўмесяц таксама сімвалізуе купель хрышчэння, віфліемскія яслі, у якія быў пакладзены Боганемаўля Хрыстос, еўхарыстычную чашу, у якой знаходзяцца цела і кроў Хрыстовы.
Верхняя перакладзіна крыжа сімвалізуе таблічку з надпісам “Ісус Назарэй цар іўдзейскі”, якая была напісана на трох мовах (яўрэйскай, грэчаскай, рымскай) і прыбіта па загаду Пілата над галавой распятага Выратавальніка.                          

Нярэдка, маючы здароўе, сям’ю, якіясьці матэрыяльныя даброты, мы гэта недаацэньваем. І толькі тады, калі нешта ў пэўнай ступені страчваем, мы разумеем каштоўнасць і важнасць гэтага. Даводзіцца часта чуць, асабліва калі віншуюць людзі адзін аднаго, што самае галоўнае – здароўе, а астатняе прыкладзецца. Амаль ніколі не пачуеш, каб жадалі моцнай веры, выканання запаведзяў Божых. Аднак самае важнае і неабходнае ў нашым жыцці – гэта моцная вера ў Бога, якая напаўняе наша зямное існаванне глыбокім сэнсам. І нават калі не ўсё добра са здароўем, здараюцца нелады ў сям’і, то чалавек, які шчыра верыць у Бога, увесь смутак прымае інакш – без нараканняў і жальбы.
Напэўна, нікому з жыхароў вёскі Разважжа і ў галаву не магло прыйсці, што Валодзя Малец, вясёлы і жыццярадасны хлопец, вялікі аматар хуткай язды на матацыкле стане хадзіць у царкву, нават несці паслушанне панамара ў алтары. Аднак шляхі Гасподнія неспазнаныя. Па свайму шляху Гасподзь прывёў Уладзіміра да сябе.
Юнацтва ў Валодзі, як і ў яго сяброў-равеснікаў, было звычайнае: закончыў школу,потым — выпускны, клопаты пра выбар будучай прафесіі… Але раптам Валодзя стаў страчваць зрок. Ён нават і не мог падумаць, што ў яго хвароба, якая амаль поўнасцю пазбавіць яго зроку. Яму ж крышку больш за 20! Яшчэ ў жыцці столькі

У жыхароў вёскі Харабровічы з’явілася чарговая падстава для радасці. Праўленне СВК “Войневічы” на чале са старшынёй Васілём Валяр’янавічам Маліка арганізавалі і паспяхова правялі пасадку бульбы для насельніцтва.
Вядома, сваіх клопатаў у гаспадаркі хапае: своечасова і якасна неабходна правесці ўсе веснавыя работы. Таму і сочыць кіраўнік сельгаскааператыва В. В. Маліка, каб усе члены вялікага калектыву працавалі аператыўна і зладжана. А яшчэ яму трэба паспець і ў раён на чарговую нараду, і па іншых гаспадарчых справах. Нягледзячы на сваю пастаянную занятасць, старшыня і пра людзей не забываецца. З кожным годам стараецца ўсё больш дапамагчы жыхарам навакольных вёсак.
Так, у 2007 годзе бульбяныя палеткі насельніцтва былі апрацаваны ядахімікатамі, дзякуючы чаму прапала пастузелле, значна павялічыўся ўраджай “другога хлеба”. Сёлета на палі пад бульбу вяскоўцаў былі ўнесены ўгнаенні ў неабходнай колькасці. Якасна і хутка выканалі сваю работу механізатар Уладзімір Уладзіміравіч Мазоль і яго памочнік Канстанцін Канстанцінавіч Жылінскі. Жыхары Харабровічаў вынікамі засталіся задаволеныя. Мы вельмі ўдзячныя за своечасовую і такую неабходную дапамогу кіраўніку СВК “Войневічы”. Жадаем плёну і поспехаў у яго нялёгкай