У пятніцу 26 лютага Дзятлаўскі раённы аддзел унутраных справаў адзначыў сваё 70-годдзе. На ўрачыстае святкаванне, якое прайшло ў раённым Доме культуры, прыбыў сённяшні калектыў аддзела, ветэраны міліцыі, былыя кіраўнікі Дзятлаўскага РАУС, госці, хто пажадаў павіншаваць юбіляраў.
Перад пачаткам мерапрыемства ў фае Дома культуры добры настрой міліцыянерам ствараў Наваельнянскі духавы аркестр. У зале, як толькі пагасла святло і пачалася дэманстрацыя фільма пра службу падраздзяленняў міліцыі, адчувальным стаў жаль аб тым, што асабовы састаў у гэтыя святочныя хвіліны – няпоўны. “Міліцыя нясе сваю службу кругласутачна, нас нельга сабраць разам, у любы момант мы павінны быць гатовыя дапамагчы людзям,” – зазначыў намеснік начальніка Дзятлаўскага РАУС М.А. Бародзіч, які і распачаў урачыстую частку свята. Ад імя кіраўніцтва РАУС Мікалай Аляксандравіч павіншаваў сваіх калегаў з юбілеем аддзела, а таксама надыходзячым прафесійным святам, якое міліцыянеры Беларусі адзначаюць 4 сакавіка. З добрымі ўспамінамі, пажаданнямі росквіту аддзела да прысутных звярнуліся былыя кіраўнікі Дзятлаўскай міліцыі Пётр Мікалаевіч Грымута і Аляксандр Вікенцьевіч Ламака. Дарэчы, у дзень 70-годдзя Дзятлаўскай міліцыі прыемным падарункам для Аляксандра Вікенцьевіча стала Ганаровая грамата, якой быў адзначаны за прафесіяналізм і адданасць службе сын Аляксандр, маёр міліцыі, старшы інспектар прафілактыкі аддзела аховы правапарадку і прафілактыкі Дзятлаўскага РАУС. Ад імя Дзятлаўскага раённага Савета дэпутатаў, раённага выканаўчага камітэта таксама былі ўзнагароджаны: Ганаровай граматай – Альберт Анатольевіч Ахцеракоў, падпалкоўнік міліцыі, першы намеснік начальніка Дзятлаўскага РАУС; граматай – Мікалай Мікалаевіч Кот, маёр міліцыі, начальнік ізалятара для часовага ўтрымання затрыманых асобаў; граматай – Сяргей Мікалаевіч Шыкуць, прапаршчык міліцыі, міліцыянер-вадзіцель аддзела аператыўна-дзяжурнай службы; Падзячнымі пісьмамі – Максім Генадзьевіч Сосік, капітан міліцыі, інспектар дарожна-патрульнай службы і Дзмітрый Станіслававіч Плаўскі, капітан міліцыі, оперупаўнаважаны аддзялення крымінальнага пошуку. Старшыня раённага Савета дэпутатаў Аляксандр Станіслававіч Бараноўскі, які ўручаў Ганаровыя граматы і Падзячныя пісьмы, павіншаваў усіх супрацоўнікаў аддзела, ветэранаў з юбілеем, падзякаваў за вялікую і напружаную работу, выключную самааддачу і ўменне нашых міліцыянераў выконваць абавязак у самых нестандартных сітуацыях. Пажаданне добрасумленнай службы, адсутнасці крымінальных стрэсаў прагучалі ў адрас маладых міліцыянераў, якія толькі прыйшлі працаваць у Дзятлаўскі РАУС.    

Усе мы разумеем, як патрэбны гэтыя людзі – міліцыянеры, якая цяжкая і небяспечная іх работа. Ад добрасумленнасці кожнага супрацоўніка аддзела ўнутраных справаў, зладжанасці работы калектыву, залежыць умацаванне парадку, раскрыццё злачыннасці ў раёне.
– Міліцэйская служба – гэта своеасаблівая школа жыцця, прызванне. Толькі перамагаючы пэўныя складанасці, нават у барацьбе з самым сабой, супрацоўнікі аддзела ўнутраных справаў пачынаюць разумець і ўсведамляць, ці гатовыя яны прыйсці ў патрэбную хвіліну людзям на дапамогу, ці здольныя на рызыку, ці змогуць падставіць калегу плячо ў складаны момант. Гэта – сапраўдная праверка не толькі асабістых якасцяў людзей, але і выпрабаванне іх на прафесійную прыгоднасць, – лічыць начальнік Дзятлаўскага РАУС Юрый Эдвардавіч Таўсцюк, які і сам прайшоў гэтую міліцэйскую школу. З 1993 года ён служыў оперупаўнаважаным групы па барацьбе з эканамічнай злачыннасцю. Пасля працаваў следчым Ваўкавыскага аддзела ўнутраных справаў, старшым следчым па асоба важных справах, намеснікам начальніка аддзела ўпраўлення Следчага камітэта, начальнікам следчага аддзялення папярэдняга расследавання. У кастрычніку 2005 года Юрый Эдвардавіч быў назначаны намеснікам начальніка Дзятлаўскага раённага аддзела ўнутраных справаў. Менш чым праз год – начальнікам аддзела. Менавіта з гэтага часу пачаўся самы складаны і адказны перыяд у яго жыцці. Карэнны жыхар Ваўкавыска, для якога невядома Дзятлаўшчына, яе насельніцтва, тэрыторыя павінен быў падтрымліваць парадак і спакой на гэтай зямлі. Зладжаны, надзейны калектыў Дзятлаўскай міліцыі, на які змог разлічваць новы кіраўнік, дапамог унікнуць у асаблівасці рэгіёна і асвоіцца на адказнай пасадзе.                      

У абласным выканаўчым камітэце адбылася прэс-канферэнцыя з удзелам выконваючага абавязкі старшыні Гродзенскага аблвыканкама І.А. Жука.
Іван Алейзавіч праінфармаваў журналістаў вобласці аб выніках сацыяльна-эканамічнага развіцця рэгіёна. Сёння Гродзенская вобласць мае станоўчую дынаміку па большасці паказчыкаў, не выкананы толькі адзін – экспарт тавараў і паслугаў. На 3,8% павялічылася прадукцыйнасць працы, гэта лепшы паказчык у рэспубліцы. Удзельная вага новай прадукцыі ў аб’ёме прамысловай вытворчасці склала 19,9%. Але разам з тым, на ўстаноўленыя высокія параметры прагнозу па аб’ектыўных эканамічных прычынах нам выйсці не ўдалося.
Іван Жук адзначыў стабільную работу шэрагу прадпрыемстваў вобласці, такіх як “Лідсельмаш”, тытунёвая фабрыка “Нёман”, Гродзенскі, Ваўкавыскі, Ашмянскі мясакамбінаты. Колькасць запасаў складской прадукцыі значна скарацілася. На 1 студзеня 2010 года запасы гатовай прадукцыі на складах склалі 68,8%. Значна пашырыліся рынкі збыту мясамалочнай прадукцыі, якая рэалізуецца у 27 краінах свету (у 2008 годзе – 19).
Летась уведзены ў эксплуатацыю адзін пускавы комплекс “Гродна Азот” у рамках праекта “Будаўніцтва газатурбінных установак”, “Гродна Хімвалакно” правяло рэканструкцыю энергетычнага комплексу. Рэканструкцыя Гродзенскага кансервавага завода дазволіла павялічыць аб’ёмы вытворчасці да 10,5 млн. бляшанак кансерваў.
Эканамічны крызіс закрануў шэраг прадпрыемстваў машынабудаўнічай галіны, у тым ліку такіх, як “Белкард”, “БелТапаз”, завод “Нёман”, “Смаргонскі ЗОС”.    

Дзень абаронцаў Айчыны і Узброеных Сілаў па праву лічыцца ў нашай рэспубліцы ўсенародным святам, днём памяці мужнасці і гераізму ўсіх пакаленняў абаронцаў Айчыны, якія адстаялі свабоду і незалежнасць роднай зямлі. У памяці людзей ніколі не знікне вобраз воінаў-пераможцаў, усіх тых, хто змагаўся за Айчыну, хто да апошняга выконваў свой абавязак. Няхай іх доблесць i адвага будуць арыенцiрам для будучых салдатаў i афiцэраў – сапраўдных абаронцаў нашых мацi, жонак, дзяцей.
Па традыцыі 23 лютага мы аддаём данiну ўдзячнасцi ветэранам Вялiкай Айчыннай вайны i Узброеных Сiлаў усiх пакаленняў, ушаноўваем вайскоўцаў сучаснай армii, высокi прафесiяналiзм i выдатная баявая падрыхтоўка якiх з’яўляюцца надзейным шчытом Радзiмы.
Гэта свята, якое сімвалізуе патрыятызм і вернасць воінскаму абавязку, мае сваю гісторыю. Беларусь не раз станавілася арэнай крывавых баёў і жорсткіх бітваў, у якіх вырашаўся лёс Айчыны. І заўсёды на шляху ворага грудзьмі станавіўся наш салдат і абаронца. Гэта гісторыя непакоранага народа. Яна ўвабрала ў сябе слаўныя справы і подзвігі нашых дзядоў і прадзедаў у перыяд Кастрычніцкай рэвалюцыі і грамадзянскай вайны. Менавіта ў баях супраць унутранай кантррэвалюцыі, замежнай і ваеннай інтэрвенцыі бярэ пачатак наша беларуская нацыянальная дзяржаўнасць і яе нацыянальная ваенная арганізацыя. Найвялiкшым прыкладам мужнасцi i стойкасцi з’яўляецца гераiчная барацьба за вызваленне Беларусi ад фашысцкiх акупантаў. Назаўсёды застанецца ў памяці подзвіг воінаў-інтэрнацыяналістаў, якія першымі сталі на шляху міжнароднага тэрарызму.                      

Дзень абаронцаў Айчыны – свята тых, хто набліжаў дзень Перамогі ў далёкім 1945-м, тых, хто абараняў інтарэсы дзяржавы ў чужых землях. Знамянальная падзея гэта і для ўсіх, хто учора і сёння стаяў і стаіць на варце нашай бяспекі, годна нясе воінскі абавязак.
Дзе сёння служаць нашы землякі і як праходзяць армейскія будні, мы даведаліся ў адной з воінскіх часцей горада Слоніма. Тут у 1-м гаўбічным самаходна-артылерыйскім дывізіёне праходзяць тэрміновую службу Іван Ваніслаўчык, Алег Захарчанка і Уладзімір Верамейка.
У старшага сяржанта Івана Ваніслаўчыка наперадзе яшчэ паўгода тэрміновай службы. Але ўжо цяпер ён з’яўляецца камандзірам аддзялення ўзводу кіравання. Згадвае ён той далёкі і нядаўні студзень 2009 года, калі прызываўся на службу Дзятлаўскім раённым ваенным камісарыятам разам са сваімі сябрамі-аднагодкамі, некаторыя з іх сталі саслужыўцамі. Для Івана воінская служба – гэта новы жыццёвы этап: новыя веды, якія спатрэбяцца ў далейшым, новы дружны калектыў, дзе сяброўства, вернасць і ўзаемападрымка – гэта не проста словы.
Яфрэйтар Уладзімір Верамейка прыйшоў служыць з горада Дзятлава. За 3 месяцы першапачатковай падрыхтоўкі атрымаў спецыяльнасць механіка-вадзіцеля. Нават выпрабаваць сябе ў новай спецыяльнасці давялося: салдаты падраздзялення ўдзельнічалі ў сумесных беларуска-рускіх вучэннях “Захад-2009”, дзе кіравалі ваеннай тэхнікай і годна паказалі сябе. “Служба ў часці, вядома, не бацькоўскі дом, – кажа Уладзімір. – Тут няма матулі, якая шкадуе і песціць. Спачатку было крыху складана прывыкаць да новага распарадку, але афіцэры навучылі і дапамаглі, а старэйшыя таварышы-саслужыўцы падтрымалі па першым часе. Цяпер ужо мы будзем перадаваць маладому пакаленню назапашаны вопыт.”
Сяржант Алег Захарчанка, па воінскай спецыяльнасці разведчык, з’яўляецца камандзірам аддзялення. Пра службу кажа, што армія выпадковых людзей не церпіць. Гэта школа жыцця і яе павінен прайсці кожны мужчына, які паважае сябе. “Калі знаходзішся ў калектыве, – кажа Алег, – адчуваеш адказнасць не толькі за сябе, але і за таварышаў, якіх не павінен падводзіць. Некаторыя салдаты абіраюць воінскую службу справай жыцця і працягваюць службу па кантракце. Ёсць такая прафесія – Радзіму абараняць.”                    

Паважаныя мужчыны! Гэтае бліц-апытанне датычыцца вас. Вы — моцная палова чалавецтва, спадарожнікі жанчыны. Тым не менш, вы часта губляецеся ў здагадках, як спадабацца даме сэрца, заваяваць яе сімпатыю. Спадзяюся, азнаёміўшыся з гэтым матэрыялам, вы атрымаеце адказ на пытанне, зробіце пэўныя вывады, выправіце памылкі.
Ілона, 25 гадоў:
– Мужчына абавязкова павінен быць самадастатковы, самастойны, мець цвёрды погляд на жыццё, планы на будучыню. Ён павінен быць незалежным ад бацькоў, а наадварот –дапамагаць ім, падтрымліваць іх, і не толькі сваёй любоўю, пяшчотай, але і матэрыяльна.
Што датычыцца знешняй прыгажосці, то яна — не галоўная ў выбары мужчыны. Лічу, што прыгожы мужчына занадта задаволены сваёй знешнасцю, забываецца пра свой унутраны свет, не ўдасканальвае яго. Духоўнай пустаты я не прымаю, мне з такім чалавекам будзе нецікава.
Алена, 27 гадоў:
– Мужчына не абавязкова павінен быць вельмі прыгожым, хутчэй — прывабным і абаяльным. Многае могуць сказаць пра характар, душэўныя якасці яго вочы. Я заўсёды звяртаю на іх увагу. І мне вельмі падабаецца, калі ад мужчыны прыемна пахне парфумам.
Таксама мужчына павінен быць разумным, начытаным, з добрым, а не пошлым, пачуццём гумару. Гэта дасць яму магчымасць быць цікавым суразмоўцам, з ім не будзе сумна.
Яшчэ я лічу, што мужчына не павінен быць занадта сарамлівы. Сарамлівасць упрыгожвае жанчыну. Калі мужчына сарамлівы, трэба рабіць першы крок да знаёмства з ім. А затым, магчыма, і заўсёды быць першай, накіроўваць яго па жыцці.                              

Прэзідыум раённага савета жанчын звярнуўся да кіраўніцтва раёна з прапановай закласці алею Памяці ў гонар 65-годдзя Вялікай Перамогі. Вывучыўшы меркаванне жыхароў горада, жанчыны прапанавалі пасадзіць дрэўцы, усталяваць лавачкі, зрабіць невялікія кветнікі ля ніжняга дзятлаўскага возера. Па вуліцы Набярэжнай людзі ідуць у Дзятлаўскую бальніцу, гуляюць мамы з каляскамі, таму патрэбны месцы, дзе можна было б прысесці, адпачыць. А пасадзіць на алеі Памяці жанчыны прапануюць рабінкі, якія чырванеюць восенню, як напамін нашчадкам пра цану Перамогі.                        

З кастрычніка 2009 года да 28 лютага 2010 года згодна Указа Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь праходзіць прызыў грамадзян на тэрміновую вайсковую службу. Адпраўка ў войска прызыўнікоў праведзена з 18 па 29 студзеня, 13 лютага маладыя ваеннаслужачыя прынялі прысягу на вернасць Айчыне.
Прагнозны паказчык прызыву грамадзян для Дзятлаўскага раёна быў вызначаны ў 23 чалавекі. Прадстаўнікамі вайсковых часцей былі адабраны для адпраўкі ў войскі 28 чалавек, не пайшлі служыць 2 чалавекі па прычыне хваробы, 1 чалавек – па сямейных абставінах, 2 чалавекі засталіся ў рэзерве. Выпадкаў вяртання з абласнога зборнага пункту не было.
Аднак некаторыя юнакі лічаць, што абавязак абароны дзяржавы іх не датычыцца, лепш схавацца за спіны сённяшніх прызыўнікоў і не пайсці ў армію. Так, па стану на 11 лістапада 2009 года ў нашым раёне не з’явіліся на мерапрыемствы прызыву на тэрміновую ваенную службу 8 чалавек. Падчас пошуку, размоваў з бацькамі юнакоў удалося пераканаць трох чалавек, якія на працягу снежня мінулага года ўсё ж такі прыйшлі на прызыўную камісію. Жыхара пасёлка Гезгалы Д.С. Папова даставілі супрацоўнікі Дзятлаўскага РАУС.
Чатыры чалавекі так і не знойдзены: Павел Уладзіміравіч Цыдік, 1982 года нараджэння, жыхар г. Дзятлава; Аляксандр Мікалаевіч Белы, 1983 года нараджэння, жыхар г. Дзятлава, Іван Часлававіч Жук, 1985 года нараджэння, жыхар вёскі Круцілавічы, Іван Іванавіч Антанюк, 1987 года нараджэння, жыхар г. Дзятлава.
Пакуль немагчыма абвінаваціць іх ва ўхіленні ад службы ў арміі паколькі прызыўная кампанія яшчэ не скончана. Аднак, хачу прызваць гэтых юнакоў і іх бацькоў да грамадзянскай свядомасці, да павагі памяці ветэранаў вайны.
В. АБУХАЎ,
ваенны камісар Дзятлаўскага раённага ваеннага камісарыяту.

15 лютага спаўняецца 21 год, як савецкія войскі былі выведзены з Афганістана. У гэты доўгачаканы дзень была пастаўлена кропка больш чым дзевяцігадоваму ўдзелу савецкіх салдатаў і афіцэраў у афганскай вайне. Праз гэтую вайну прайшло больш 600 тысяч салдат і афіцэраў, у тым ліку 32 тысячы беларускіх хлопцаў. Кожны саракавы з іх загінуў у Афганістане. З таго часу гэтая дата аб’ядноўвае ўсіх, хто з баямі, стратамі, крывёю прайшоў па горных афганскіх дарогах, хто выканаў свой воінскі абавязак.
Паказаўшы прыклад мужнасці, воінскай доблесці, узаемавыручкі, стойкасці, салдаты і афіцэры засталіся верныя лепшым традыцыям сваіх гераічных бацькоў і дзедаў.
На гэтых традыцыях і цяпер выхоўваецца маладое пакаленне.
Аб’яднаўшыся ў грамадскую арганізацыю “Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане”, удзельнікі баявых дзеянняў захоўваюць памяць пра загінуўшых сяброў, жывуць клопатамі пра тых, каму патрэбна падтрымка і дапамога, з’яўляюцца актыўнымі праваднікамі дзяржаўнай палітыкі нашай краіны.
Мы ўпэўнены, што вашы стойкасць, вернасць прысязе, мужнасць заўжды будуць дастойным прыкладам моладзі. Моцнага вам здароўя, шчасця, вернасці салдацкаму братэрству, міру, радасці і дабра.
Раённы выканаўчы камітэт.
Раённы Савет дэпутатаў.

У санаторыі “Радон” адбылося ўрачыстае адкрыццё абменнага пункта “Белаграпрамбанка”.
Цяпер адпачываючыя і работнікі санаторыя “Радон” могуць скарыстацца разнастайнымі банкаўскімі паслугамі: тут прымуць плацяжы, у тым ліку за мабільную сувязь, можна набыць латарэі, аблігацыі і, галоўнае, абамяняць валюту ці яе набыць. Як паведаміла немеснік упраўляючага Дзятлаўскага аддзялення ААТ “Белаграпрамбанк” Т. Юргілевіч, будзе наладжаны абмен долараў, еўра, расійскіх рублёў. Змогуць абмяняць сваю валюту прыезджыя палякі, літоўцы, латышы, украінцы.
Апошнім часам у санаторыі “Радон” адпачывае шмат жыхароў з блізкага і далёкага замежжа – да 3,5 тысячы штогод. Геаграфія прадстаўніцтва пашыраецца – Германія, Польшча, Чэхія, Расія, Украіна, Літва, Латвія. Таму патрэба ў абменніку — відавочная.
– Трэці раз адпачываю ў “Радоне”, — расказала магіляўчанка А. Мікалаева. – І заўсёды мела праблемы з абменам валюты. Трэба было або ў Дзятлава ехаць, або скарыстацца іншым варыянтам. І вось, нарэшце, атрымаем такую неабходную паслугу на месцы. Я вось і долары трымаю ў руцэ, хачу быць першай наведвальніцай.