Цікавым, вясёлым, пазнаваўчым мерапрыемствам адзначылі Масленіцу ў бібліятэцы Гезгалаўскай гімназіі. Вучні 6-га класа прыйшлі ў госці да Зімы, у ролі якой выступіла бібліятэкар гімназіі Ала Рыгораўна Ненартовіч.
Разам з ёй пад музыку Чайкоўскага “Поры года” дзеці чыталі вершы рускіх паэтаў пра зіму.
Зіма пазнаёміла дзяцей з цікавай кнігай “Родная прырода. Вершы рускіх паэтаў.” Менавіта ў гэтым выданні можна знайсці ўсе вершы , якія прагучалі на мерапрыемстве. А. Пушкін, С. Ясенін, А. Блок, П. Вяземскі, І. Нікіцін, іншыя рускія паэты змаглі з дапамогай словаў перадаць прыгажосць, адметнасць рускай зімы.
Для сваіх гасцей Зіма падрыхтавала шмат сюрпрызаў. Усім дзецям спадабалася гульня ў “снежкі”: з літараў-”сняжкоў” яны складалі цікавыя словы, па класе ляталі сняжынкі-”загадкі”. Прыгадалі ўдзельнікі сустрэчы зімовыя віды спорту, сфатаграфаваліся на памяць.
У канцы свята Зіма развіталася з гасцямі да новага года, перадала правы сваёй сястры Вясне.
Ж. КЕЦЬ.
гурток “Юны журналіст”
Гезгалаўскай гімназіі.

Весела і цікава ў пасёлку Наваельня была праведзена Масленіца. Павіншавалі жыхароў са святам, запрасілі да ўдзелу ў ім матрошкі Наташа і Глаша — Наталля Нагорная і Галіна Сушко. Да іх далучыліся Масленіца, Цыганка, Любава, Алёша Паповіч(Марына Іванова, Таццяна Загорцава, Яўгенія Шыгатава, Андрэй Саўчыц). Разам з дужым канём(Дзяніс Уліта) яны вызвалілі Вясну (Алена Майсюк) з палону Тугарына-змея (Арцём Маліка).
Мерапрыемства было насычана конкурсамі, жартамі, адбылося шэсце казачных герояў. Сёлета ў гэтым конкурсе перамаглі Наваельнянская міжрайсельгасхімія, Наваельнянскі камбінат хлебапрадуктаў, Наваельнянская сярэдняя школа. Яны атрымалі падарункі і грашовыя прэміі.
Свята прадоўжылі гульні, канцэрт. У ім ўдзельнічалі Ангеліна Калмыкова, Паліна Ходар, Аляксандр Карповіч, Маргарыта Валяева, Марына Кекшук, Галіна Сушко, Таццяна Загорцава, Вераніка Буйко, Вікторыя Анушкевіч.
Дзякуючы фінансавай дапамозе Наваельнянскай міжрайсельгасхіміі і Наваельнянскай льноэкспартнай базы свята провадаў зімы прайшло на высокім ўзроўні.
М.ІВАНОВА,
загадчыца Наваельнянскай дзіцячай бібліятэкі.

Нас часта вабіць прыгажосць фарбаў. Мы ляцім на святло, як матылькі, падпальваем крылы. Гэта — свет незалежнасці ад дарослых, свет новага, нязведанага, дзе ты, сучасны падлетак, адчуваеш сябе дужым, адважным, па-юнацку саманадзейным. Нам здаецца, што ў 15-16 гадоў жыццё — цудоўная кніга ў ружовай вокладцы. І кожны абавязкова павінен напісаць у гэтай кнізе старонку свайго цікавага, каляровага жыцця. Усё можа атрымацца і абавязкова атрымаецца, калі мы, сучасныя падлеткі, будзем стрыманымі і разважлівымі, калі зможам адрозніць ружовы сакавіты колер сапраўднага жыцця ад штучнага колеру ружовых акуляраў. Калі будзем успрымаць гэты свет адкрытым сэрцам і чыстым розумам, а не праз заслону наркатычнага дыму ці хмяльнога чаду. Калі каханне будзе для нас сапраўдным пачуццём, высокім і далікатным, а не агіднымі кароткімі абдымкамі і пацалункамі з мэтай праверкі на “даросласць”.
Першыя крокі–першыя словы — першы клас–першае каханне–першы пацалунак– першая чарка– першая зацяжка — першыя адносіны — першыя хваробы — СНІД… Стой! Не трэба эксперыментаў! Жыццё вельмі кароткае і вельмі каштоўнае, каб ты мог яго разменьваць на такія дробязі, як цыгарэта, наркотыкі, алкаголь. Побач з усім гэтым нябачна лётае пачвара пад назвай ВІЧ. І калі здарыцца непапраўнае, не кажы, што цябе не папярэджвалі.
Жыццё — гэта прыгожы матылёк. Не загубі яго заўчасна!
Ю.РЭГІНЕВІЧ,
вучаніца 10″А” класа Казлоўшчынскай сярэдняй школы.

Цяпер у краіне шмат робіцца дзеля паляпшэння здароўя насельніцтва. З задавальненнем хачу адзначыць, што змены назіраюцца і ў медабслугоўванні насельніцтва Дзятлаўскага раёна. Значна палепшылася матэрыяльная база: рэканструявана фізіятэрапеўтычнае аддзяленне раённай бальніцы. Калі раней для абследавання сасудзістай сістэмы неабходна было ехаць у абласны цэнтр, то цяпер працуе “Імпекард”– апарат для экспрэс-аналізу, робіцца УЗІ, у тым ліку і сэрца. Гэта гаворыць пра тое, што кіраўніцтва медыцынскай службай раёна прымае дзейсныя меры для забеспячэння жыхароў раёна ўсім неабходным.
Асабліва хочацца адзначыць,што значна павысіўся ўзровень доктарскай дапамогі. Раней незаўсёды можна было выклікаць хуткую дапамогу (у 2003 — на прыём пасля апёку), то цяпер з гэтым няма праблемаў: дактары выязджаюць да хворых на дом, абследуюцца інваліды, ветэраны.
Вельмі ўразіў мяне адзін выпадак. 19 студзеня 2010 года ў час прыёму ўчастковаму тэрапеўту Наталлі Генрыхаўне Карпенка патэлефанала жанчына, спытала ў доктара пра вынікі аналізаў крыві сваяка. Доктар адказала, што цяпер узровень цукру ў яго у норме, хаця раней непаколіла, што ў яго маці і сястра хворыя на цукровы дыябет, а гэта можа перадацца па спадчыне.
Я міжволі прыслухалася да размовы: у самой гэтая праблема доўжыцца гадамі. Гэтая размова выклікала ў мяне пачуццё глубокай удзячнасці. Нягледзячы на тое, што час медыцынскага агляду абмежаваны, а цяпер у сувязі з прастуднымі захворваннямі шмат хворых, Наталля Генрыхаўна памятае кожнага свайго пацыента. Гэта гаворыць пра высокія чалавечыя якасці доктара, высокі прафесіяналізм. Нездарма ж кіраўніцтва даверыла Наталлі Генрыхаўне працаваць доктарам-герыятрам, лячыць пажылых людзей, ветэранаў, інвалідаў.                          

Сёлетнія навагоднія і калядныя святы для маіх дзяцей былі асабліва адметныя. Дзякуючы падтрымцы раённага жансавета, асабліва яго старшыні Г. М. Чура, спонсарскай дапамозе калектыву ДРБУ-119 на чале з В. М. Башко мы наведалі памесце беларускага Дзеда Мароза.
9 студзеня накіраваліся ў вандроўку (не спыніла нас і халоднае надвор’е). Я – за рулём мінівэна, у салоне – Юля, Тома, Дзяніс, Маісей, Алёна і Аліна. Не было толькі Дзіаны і Аксаны, бо яны знаходзіліся якраз на аздараўленні ў Італіі.
Да Дзеда Мароза ехалі ўпершыню, таму было, зразумела і дзіцячае нецярпенне, і чаканне незвычайнага. Іх спадзяванні апраўдаліся: дзеці трапілі ў сапраўдную казку. У Дзеда Мароза паверылі ўсе: і 16-гадовая Юля, і 7-гадовая Алёнка. Мы агледзелі памесце, шмат фатаграфаваліся, атрымалі падарункі.                                    

Маладосць не разумее старасці. І гэта не папрок на яе адрас. Не. Проста яна яшчэ не ўступіла ў такі паважаны ўзрост, які суправаджаецца адзінотай, “букетам” хваробаў і самотнымі думкамі, што мрояцца ў галаве штодзень. Такой у маладосці была і я сама. Ці магла спазнаць негатыўнасць старасці, калі яна была яшчэ так далёка? Глядзела на пажылых людзей, размаўляла з імі, калі патрэбна, дапамагала і нават не ўяўляла, што калісьці буду адзінокай і бездапаможнай.
Жыццё не стаіць на месцы, яно дыктуе свае правілы. За імклівым бегам часу не заўважыла, як давялося сустрэцца з шэрымі буднямі старасці. Мінула залатая пара, надышла позняя восень. І толькі застаецца цяпер глядзець праз акно і назіраць за яркімі фарбамі любой пары года. А яны, прызнацца, не такія ўжо яркія, не трывожаць душу і сэрца. Перакідаеш штодзённа лісткі календара, каб не забыцца які сёння дзень, якое чысло.
Я жыву ў доме на пятым паверсе. У мяне — хворыя ногі і вельмі цяжка, амаль немагчыма, сысці ўніз, каб адчуць подых летняга ветрыка ці зімовай свежасці. А тут яшчэ горшая бяда надарылася. Паламала шыйку бядра. Доўгі час лячылася ў траўматалагічным аддзяленні райбальніцы, дзе сустрэла цудоўных медыцынскіх работнікаў (сярод гэтай кагорты была і сама калісьці). Асабліва хочацца адзначыць доктара ад Бога Анатоля Адамавіча Лаўроўскага. Колькі дабрыні, спагады, чуласці закладзена ў яго высакароднай душы. Гэты паказчык нельга вымераць лічбамі. Усяго сябе ён аддае хворым людзям. Лечыць не толькі лякарствамі. Яго пяшчотныя словы падымаюць хворых на ногі, дапамагаюць паверыць у свае сілы і хутка выздараўліваць. А што значаць яго залатыя рукі! Колькі бездапаможных людзей яны паставілі ў строй, вярнулі да жыцця пасля цяжкіх траўмаў. Доктар разам з хворымі пераадольвае пакуты, бяссонныя ночы, моцны боль. Такое ў яго спагадлівае сэрца, якое ён дзеліць з намі.                                          

Я жыву ў дзівосным па прыгажосці пасёлку Наваельня. Ён размяшчаецца ў маляўнічым куточку Дзятлаўшчыны. Тут сустракаюцца дзве рачулкі — Ятранка і Маўчадка, ёсць цудоўнае возера, дзе водзяцца лебедзі. У пасёлку растуць стромкія сосны, якія надаюць Наваельні адметнасць.
З кожным годам наш пасёлак прыгажэе: будуюцца шматпавярховыя дамы, упрыгожваюцца двары. Але галоўнае наша багацце — гэта людзі– працавітыя, цікавыя, таленавітыя.
У гэтым допісе я хачу расказаць пра творчых людзей, якія працуюць у Наваельнянскай гарпасялковай бібліятэцы. Я з’яўляюся яе чытачом на працягу многіх гадоў, з задавальненнем ўдзельнічаю ў мерапрыемствах, якія праводзяцца тут.
А якія цудоўныя дзяўчаты працуюць у бібліятэцы! Заўсёды дапамогуць выбраць неабходную кнігу, параяць штосьці з кніжных навінак, пазнаёмяць з новымі часопісамі, патэлефануюць дахаты, калі кнігу, якой зацікавілася, вярнулі ў бібліятэку.
Працуе ў гарпасялковай бібліятэцы і аматарскае аб’яднанне “Алеся”. Нядаўняе яго пасяджэнне праходзіла пад назвай: “Куточак зямлі, дзе сасёнкі шумяць”. Падчас яго сабралася шмат чытачоў. Яны пазнаёміліся з гісторыяй пасёлка, з лёсам яго славутых людзей, у ліку якіх — паэт Яўген Матвееў.
78 гадоў спаўняецца нашаму славутаму духавому аркестру, які вядомы далёка за межамі Беларусі. Аркестр выхаваў не адно пакаленне людзей, улюбёных у музыку. Сёння былыя выхаванцы аркестра іграюць ў музычных калектывах не толькі краіны,але і за яе межамі.
Шмат цікавага раскажа і музей Наваельнянскай сярэдняй школы “Дзеці ліхалецця”.
Пра ўсё гэта мы пачулі на мерапрыемстве. Варта падзякаваць загадчыцы Наваельнянскай гарпасялковай бібліятэкі Жанне Уладзіміраўне Цівунчык, бібліятэкарам Ларысе Яўгенаўне Адамчык, Ліліі Юр’еўне Літвінскай, пажадаць ім моцнага здароўя, шчасця, новых творчых здзяйсненняў. Няхай яркае святло вокнаў бібліятэкі заўсёды вабіць чытачоў.
Г. АБЛАЖЭЙ,
жыхарка г.п. Наваельня.

Вольга Уладзіміраўна Пузач — жыхарка вёскі Сачыўляны. Гэта маладая абаяльная жанчына, выдатны і сумленны чалавек. Вось ўжо на працягу пятнаццаці гадоў яна працуе сацыяльным работнікам. На яе абслугоўванні знаходзяцца 10 чалавек пажылога ўзросту з вёскі Явар і Сачыўляны. У кожнага з гэтых людзей — свой лёс, характар, свае звычкі, погляды на жыццё.
Але да кожнага Вольга знайшла падыход, стала для іх сваёй.
Працоўны дзень Вольгі Уладзіміраўны пачынаецца з тэлефонных званкоў. Жанчына цікавіцца ў сваіх падапечных, які ў іх настрой, як здароўе, ці патрэбна дапамога. Кожнага з іх яна выслухае, вырашыць тое ці іншае пытанне, кожнаму на веласіпедзе прывязе прадукты, калі гэта патрэбна.
Здзіўляешся, як толькі яна ўсюды паспявае: дагледзець сям’ю, дзяцей, сваіх падапечных. Вольга Уладзіміраўна — выдатная гаспадыня. Падворак ля яе хаты ўпрыгожаны кветкамі. Такую ж прыгажосць жанчына стараецца стварыць і на падворках людзей, якія знаходзяцца на яе абслугоўванні.
Вольга Уладзіміраўна — яшчэ і цікавы суразмоўца. З ёй можна пагутарыць на тэмы маралі,палітыкі, абмеркаваць прагледжаныя стужкі.
Вось такім цярплівым, міласэрным, ветлівым чалавекам і павінен быць сацыяльны работнік. І за гэта — вялікі дзякуй Вользе Уладзіміраўне Пузач. Напярэдадні Новага года я жадаю ёй здароўя,дабрабыту, усяго самага найлепшага, што ёсць у жыцці. А яшчэ хачу сказаць ёй:”Так трымаць заўсёды!”
А. АДАМІК,
жыхарка в. Явар.

Нядаўна ў Гезгалаўскай гімназіі адбыўся ранішнік “Чароўны свет бібліятэкі” для вучняў 2-га класа. Наш бібліятэкар Ала Рыгораўна Ненартовіч сумесна з юнымі бібліятэкарамі з 7-га класа запрасіла дзяцей у цудоўны свет кнігі. Дарогу да яго паказвалі чароўныя пялёсткі кветкі-семікветкі. Іх неабходна было знайсці, паколькі яны разляцеліся па ўсёй гімназіі. Для гэтага дзецям трэба было зрабіць вызначаную колькасць крокаў направа, налева, наверх, палічыць прыступкі і адгадаць загадкі.
На ўваходзе ў кніжнае царства дзяцей сустрэў Нязнайка. Ён вельмі хацеў трапіць у Чытай-горад. Яму растлумачылі, што гэта і ёсць бібліятэка, гаспадыняй якой з’яўляецца Ала Рыгораўна Ненартовіч. Яна запрасіла ўсіх пазнаёміцца з “вуліцамі” кніжнага царства. Яе юныя памочнікі расказалі пра незвычайную мэблю, на якой жывуць кнігі, паказалі, на якой “вуліцы” знаходзяцца кнігі для вучняў 2-га класа. Дзецям было растлумачана, што кнігі вельмі любяць, калі іх вяртаюць “дахаты” у тэрмін.
Таксама вучні другога класа паўдзельнічалі ў гульні “Што такое, як называецца”, азнаёміліся з правіламі карыстання кнігай і бібліятэкай, атрымалі казачны ключ, які адкрывае шлях у краіну кнігі.
На гэтым цуды не закончыліся. Дзецям было прапанавана ўзяць наліўныя яблыкі, якія ляжалі на залатым сподку. Той, хто іх браў, частаваўся…чароўнымі загадкамі, за правільны адказ на якія атрымліваў прыз.
ВАЛЯ ШЭІНА,
ЖЭНЯ КЕЦЬ,
удзельнікі гуртка “Юны журналіст” Гезгалаўскай гімназіі.

Старэйшае пакаленне, мабыць, памятае французскую стужку “В мире безмолвия” і кнігі піянера падводнага палявання Жака Кусто. Дзякуючы ім ужо ў 50-я гады мінулага стагоддзя адбылося першае знаёмства нашых суайчыннікаў з падводным светам, падводным паляваннем. Многія супастаўляюць яго з дайвінгам, але гэта не так. Калі першае — гэта ныранне з падводным ружжом на затрымку дыхання,то дайвінг — пагружэнне пад ваду з аквалангам.
Даводзіцца сустракацца і з такім меркаваннем: падводнае паляванне — даволі лёгкая справа. Аргументы наступныя: на поспех рыбалова ўплывае то надвор’е, то ціск, а то і зусім рыба не клюе. А той, хто займаецца падводным паляваннем, зусім без праблемаў заходзіць у царства Нептуна, адкуль бярэ рыбы, сколькі захоча.
Але такое меркаванне памылковае. Для падводнага палявання абавязковыя празрыстасць вады і адсутнасць лёда. Трэба улічваць і тое, што пад вадой чалавек знаходзіцца ў чужым асяродку, адчувае вялікія фізічныя нагрузкі,кіслародную недастатковасць, узмоцненую цеплааддачу арганізма.
Пры пагрузцы ў воду толькі на 2-3 метры, паляўнічы пачынае адчуваць боль ад расцяжэння барабанных перапонак. А часам здараецца ныраць і на глыбіню 5-7 метраў, прабірацца скрозь завалы дрэваў.
Пад вадой тоіцца і небяспека. Можна натыкнуцца на браканьерскія сеткі, густыя зараслі водарасляў, розныя карчы і старыя металаканструкцыі.
Тым не менш усе гэта робіць падводнае паляванне сапраўды экстрэмальным відам спорту, які не церпіць слабых людзей, тых, хто пераацэньвае свае магчымасці.
П. ВАСЬКО,
г. Дзятлава.