З 20 снежня 2007 года па 10 студзеня 2008 года ў Беларусі праходзіць навагодняя дабрачынная акцыя “Нашы дзеці”. На Дзятлаўшчыне яна распачалася святочным кірмашом-шоу, які праводзіўся для школьнікаў у гімназіі №1.
20 снежня ў фае гэтай установы пасля заняткаў пачалі сваю работу гандлёвыя кропкі райспажыўтаварыства. Тут жадаючыя маглі набыць для сябе розныя ласункі: булачкі, пірожаныя, напоі, каб падсілкавацца перад пачаткам праграмы і спаборніцтваў.
Вясёлыя скамарохі з СШ №3 г. Дзятлава заклікалі дзяцей прыняць удзел у вясёлых гульнях.
На працягу ўсяго мерапрыемства ў фае гучала музыка, песні ў выкананні работнікаў Дзятлаўскага раённага дома культуры.

Напрыканцы 2007 года, аб’яўленага Годам дзіцяці, у вобласці з 10 снежня па 10 студзеня праводзіцца журналісцкая акцыя “Мы – дзецям”. Мерапрыемства мае мэту аб’яднаць работнікаў сродкаў масавай інфармацыі, членаў грамадскіх дабрачынных арганізацый і ўсіх дарослых для аказання дзейснай дапамогі дзецям-інвалідам, сіротам, дзецям, якія трапілі ў складаныя жыццёвыя сітуацыі.
У акцыю актыўна ўключыўся калектыў Дзятлаўскай раённай газеты “Перамога”. Напачатку, работнікі сабралі і аднеслі ў раённы сацыяльны прытулак ёлачныя цацкі і мішуру, каб дапамагчы стварыць святочны настрой для выхаванцаў. Яшчэ некалькі дзён доўжыўся збор кніг, цацак, сродкаў на салодкія падарункі. Менавіта ў гэты час удалося знайсці і далучыць да ўдзелу ў акцыі аднадумцаў – людзей неабыякавых.
І вось, напярэдадні Калядаў, 21 снежня, група з журналістаў, супрацоўнікаў аддзела па надзвычайных сітуацыях, прадстаўнікоў дзяржаўнай аўтамабільнай інспекцыі, СВК “Жукоўшчына”, раённага савета жанчын на чале з Дзедам Марозам і Снягуркай з гімназіі №1 накіраваліся ў сацыяльны прытулак. Тут гасцей з нецярпеннем чакалі выхаванцы ў карнавальных касцюмах, педкалектыў, Н. В. Вілісава, галоўны спецыяліст аддзела адукацыі райвыканкама, Н. А. Золатава, намеснік старшыні камісіі па справах непаўналетніх.

3 верасня ў цэнтры карэкцыйна-развіваючага навучання і рэабілітацыі было свята “Дзень ведаў”. На ўрачыстасці прысутнічалі 8 дзяцей — выхаванцаў цэнтра. Для іх былі арганізаваны цікавыя конкурсы. Радаваліся і весяліліся ўсе.
Выхаванцам і іх бацькам паказалі відэафільм “Дарогамі дабрыні”. Таксама на свяце ведаў празвінеў першы ў гэтым навучальным годзе званок.
На ўрачыстасць завіталі валанцёры з гімназіі № 1 г. Дзятлава, яны падрыхтавалі для рабят невялікі канцэрт, а на развітанне ўручылі сваім падшэфным памятныя падарункі.
Напрыканцы свята дзеці і дарослыя сфатаграфаваліся на памяць. Закончыўся Дзень ведаў за святочным сталом, дзе ўсе частаваліся салодкімі ласункамі.
Улляна ЛУКАШЭНЯ,
выхаванка цэнтра карэкцыйна-развіваючага навучання і рэабілітацыі.

Дзеючае заканадаўства Рэспублікі Беларусь надае асаблівую ўвагу ахове правоў і законных інтарэсаў непаўналетніх грамадзян.
Пры адчужэнні прыватызаваных жылых памяшканняў і пры афармленні спадчынных правоў на іх узнікае шмат пытанняў у адносінах долі непаўналетняга члена сям’і. У той час, як на момант прыватызацыі жылога памяшкання да 5.05.1998 года паўналетні грамадзянін вырашаў пытанне ўкласці ці не сваю жыллёвую квоту ў прыватызацыю жылля, то за непаўналетніх гэтае пытанне вырашалі бацькі. Пасля 5.05.1998 грамадзянін быў абавязаны ўкласці сваю жыллёвую квоту пры прыватызацыі жыллёвага памяшкання, у тым ліку ў законе былі замацаваны правы і непаўналетніх членаў сям’і.
Непаўналетнія ўдзельнікі прыватызацыі маюць права ўласнасці на адпаведную іх удзелу долю ў прыватызаваным жылым памяшканні. Тэрмін налічэння жыллёвай квоты абмяжоўваўся 1.07.1999 года. На дадзены момант непаўналетнія члены сям’і, як правіла, не з’яўляюццца ўдзельнікамі прыватызацыі. Адмова ад права ўласнасці непаўналетняга ўдзельніка магчыма толькі з папярэдняга ўзгаднення органаў апекі і папячыцельства ў форме рашэння мясцовага выканаўчага і распарадчага органа. Ад органа апекі і папячыцельства не патрабуецца дазвол, а толькі пагадненне ў выпадку, калі бацькі адмаўляюцца ад спадчыны ад імя малалетняга.
У натарыяльнай канторы сапраўднасць подпісу аб адмове ад спадчынных правоў непаўналетняга фіксуецца натарыусам на падставе дазволу органа апекі і папячыцельства.

Сачыўлянскі дзіцячы сад зараз знаходзіцца на тэрыторыі СВК “Вензавец”. Гэта адна з нямногіх установаў, якая пакуль яшчэ не рэфармавалася. Пра клопаты і будні гэтай установы расказвае загадчыца сада А. М. Крупіца.
- Ала Мікалаеўна, што ўяўляе сабой Сачыўлянскі дзіцячы сад?
- Цяпер пад нашым наглядам — 18 дзяцей самага рознага ўзросту. З 1 чэрвеня па 30 жніўня ў нас працуе аздараўленчы лагер. На працягу 90 каляндарных дзён мы забяспечваем усе ўмовы нашым выхаванцам для добрага адпачынку.
- А чым адметны ваш лагер? Чым вы можаце зацікавіць дзяцей?
Для гэтага калектыў сада прыкладае шмат намаганняў. Арганізуем паўнацэннае харчаванне, прагулкі на свежым паветры, цікавыя гульні і мерапрыемствы, адпачынак на прыродзе. Стараемся зрабіць жыццё дзяцей у садку больш

Мой аповяд пра адну са шматдзетных сем’яў Дзятлаўскага раёна. І галоўная гераіня яго — маці пецярых дзяцей, настаўніца Яварскай школы, стараста вёскі Белякі, дэпутат сельскага Савета Ірына Віктараўна Сарачынская.
Заўсёды хацелася пазнаёміцца з гэтай сям’ёй бліжэй. Пра Сарачынскіх у вёсцы Белякі гавораць толькі добрыя словы. Маці працуе настаўніцай пачатковых класаў у Яварскай школе, бацька, Вячаслаў Іванавіч, зараз у водпуску па догляду за самым малодшым, Ягорам. А раней ён таксама працаваў у школе, быў загадчыкам гаспадаркі. Прыкладная сям’я. І пры бліжэйшым знаёмстве гэта меркаванне пацвярджаецца.
Дом нумар 4А у вёсцы Белякі. З парога сустракае ветлівая гаспадыня і застаецца толькі ўтульна сесці, каб пачаць размову з Ірынай Віктараўнай. У гэты час у цэнтры ўвагі з’яўляецца самы малодшы член сям’і Сарачынскіх, Ягор, які не хоча адпускаць сваю дарагую матулю ні ні хвіліну. Прымасціўшыся ў мамы на каленях, ён уважліва слухае і нават стараецца зрабіць сур’ёзны выраз твару. Як-ніяк і пра яго тут ідзе

У Канвенцыі аб правах дзіцяці запісана: “Дзіця з моманту нараджэння мае права на імя, грамадзянства, права ведаць сваіх бацькоў і права на іх клопат”. Гэтыя правы замацаваны і заканадаўствам Рэспублікі Беларусь. Таму нараджэнне дзіцяці — не толькі радасць, клопаты, трывогі, але і пэўныя афіцыйныя абавязкі. Нованароджанаму трэба даць імя, зарэгістраваць нараджэнне ў аддзеле ЗАГС або сельвыканкаме па месцы жыхарства бацькоў. Як рэгламентуецца Кодэксам Рэспублікі Беларусь аб шлюбе і сям’і прысваенне дзіцяці імя, імя па бацьку, прозвішча? На гэтае і іншыя пытанні адказвае С. Вінакурава, вядучы спецыяліст аддзела ЗАГС райвыканкама.
— Звычайна прозвішча дзіцяці вызначаецца прозвішчам яго бацькоў. А як быць, калі прозвішчы розныя?
— У выпадку, калі прозвішчы розныя,то са згоды (менавіта са згоды) бацькоў дзіцяці прысвойваецца яму прозвішча бацькі або маці. Аднак бываюць сітуацыі, калі згоды ў бацькоў наконт прысваення аднаго з прозвішчаў няма. Тады рашэнне прымае орган апекі і папячыцельства. Па яго ўказанню дзіцяці прысвойваецца прозвішча аднаго з бацькоў.
— Выбар імя для некаторых бацькоў з’яўляецца праблемай. Як яна вырашаецца?
— На дапамогу прыходзяць работнікі аддзела ЗАГСа і сельвыканкамаў. Яе лёгка вырашыць з дапамогай слоўніка асабістых імёнаў Н. А. Пятроўскага, энцыклапедыі імёнаў Б. Хігіра. Бацькі таксама звяртаюцца па дапамогу ў выбары імя дзіцяці і да

Гэтыя словы трохгадовы Уладзік пачуў не толькі ад мамы і таты. З Днём нараджэння яго павіншавалі работнікі Дзятлаўскага аддзялення Белаграпрамбанка. А ў падарунак хлопчык атрымаў “белаграпрамбанкаўскі” аранжава-шэры рукзачок для рэчаў (такі не прадаецца ні на базары, ні ў крамах) і кепку. “Фірменная” кепка, праўда завялікая, дастанецца, напэўна, тату. Гэта ён паклаў грошы ва ўклад “Расці вялікі!” на імя сына. Цяпер кожны дзень нараджэння Уладзік будзе атрымліваць падарункі ад Белаграпрамбанка. Як і гадочкі (нават намнога хутчэй!) будуць памнажацца зберажэнні ва ўкладзе.

Талент… Не кожны чалавек можа пахваліцца ім, не кожны можа праявіць яго, не кожны можа ўвогуле заўважыць яго ў сабе. Гэта вялікае шчасце, калі чалавек яшчэ ў дзяцінстве можа заявіць аб сваім таленце. У гімназіі робіцца ўсё для таго, каб таленавітыя дзеці змаглі самарэалізавацца. Для гэтага створаны шматлікія гурткі, праходзяць конкурсы. Вельмі часта ў актавай зале праводзяцца канцэрты, якія ладзяць непасрэдна яны – таленавітыя дзеці гімназіі.

Не было яшчэ ў гімназіі такога свята, на якім бы не спяваў Саша Латушка. І ён не толькі спявае, а яшчэ і сам сабе акампаніруе на гітары. У яго прыемны, прыгожы голас. Як толькі ён выходзіць на сцэну, у зале адразу заціхаюць гледачы і як зачараваныя слухаюць юнага спевака. Саша можа з лёгкасцю падабраць музыку да любой песні і праспяваць яе лепш за ўсіх.

Зараз можна сустрэць шмат публікацый і аповядаў аб дзецях, іх бацьках і сем’ях. Сёння я таксама хачу расказаць аб адным адораным чалавеку, імя якога Сяргей Карнэлік.

Калі я толькі даведаўся, што трэба расказаць аб юным таленце сваёй мясцовасці, пытанняў ніякіх не ўзнікла. Чамусьці адразу мой выбар трапіў на Сяргея. І не толькі таму, што яго я ведаю лепш за астатніх. Хаця і ў гэтым праўда: пра такіх людзей расказваць лягчэй. Але гэта не галоўная прычына. У нас хапае дзяцей, пра якіх можна расказваць вельмі шмат. Многія не разумелі мой выбар: якое ж гэта дзіця, калі чалавеку ўжо 17 гадоў. Але гэта той перыяд, калі чалавек пачынае сталець і рыхтаваць сябе да дарослага жыцця. А ў Сяргея гэты пераход ужо адбыўся. Яго сур’ёзнасць, мэтанакіраванасць і рашучасць заслугоўваюць павагі.

Сяргей Карнэлік нарадзіўся ў звычайнай вясковай сям’і. Яго бацька ўвесь час працуе ў мясцовым СВК, а маці- загадчыца Дома бытавых паслугаў вёскі Сачыўляны. Сяргей не адзінае дзіця ў сям’і, яго малодшы брат Дзіма ў наступным годзе заканчвае школу і таксама рыхтуецца да паходу ў вялікае жыццё. З самага дзяцінства хлопец праяўляў сябе вельмі адказным і сур’ёзным чалавекам. І ўжо ў школе ён вырашыў звязаць сваё жыццё са спортам. Гэта было прадказальна: спорт патрабуе дысцыпліны і самааддачы. А гэтыя якасці ў Сяргея ёсць, што і прывяло да добрых вынікаў. Ужо з малодшых класаў хлопец пачаў займацца лёгкай атлетыкай. Часта прымаў удзел у спаборніцтвах, нярэдка перамагаў. Але тады разам з ім займаліся шмат яго аднагодкаў, якія ў нечым яго нават пераўзыходзілі. Прайшоў час, камусьці трэніравацца надакучыла, хтосьці палічыў гэта несур’ёзным, а ў некаторых проста не хапіла цярпення. А Сяргей здолеў выстаяць і перамагчы. За сваю ўпартасць і рашучасць ён і ўзнагароджаны добрымі вынікамі. Тут бачны яркі прыклад, калі чалавек сапраўды стварыў сябе сам. За свае 17 гадоў ён прымаў удзел у дзесятках спаборніцтваў раённага і абласнога ўзроўню. У некаторых відах у нашым Дзятлаўскім раёне канкурэнтаў Сяргею проста няма. На абласных спаборніцтвах ён часта паказваў добрыя вынікі. Гучных перамог не дабіўся, але гэтаму ёсць аб’ектыўныя прычыны: нават па узроўню трэніровак і матэрыяльнай базе не можа звычайны хлопец з сельскай школы на роўных змагацца з прадстаўнікамі дзіцячых спартыўных школ горада Гродна. Але за кошт свайго жадання і старання таксама можна дасягнуць многага. У гэтым годзе Сяргей трапіў у зборную каманду вобласці па шматбор’ю. Але, на жаль, прыняць удзел у чэмпіянаце рэспублікі хлопец не змог. Ён рыхтуецца да паступлення ў ВНУ і яго можна зразумець. Сёння без вышэйшай адукацыі цяжка нават у спорце.

Нядаўна Сяргей закончыў 11 клас Яварскай сярэдняй школы і зараз рыхтуецца да паступлення ў Гродзенскі дзяржуніверсітэт. Зразумела, на спецыяльнасць “Фізічная культура”. Яго стараннасць і вера ў поспех павінны і тут прынесці вынік.

Л. М. Герасімовіч, дырэктар Яварскай сярэдняй школы:

- За сваю доўгую працу ў школе я рэдка бачыла такіх старанных і мэтанакіраваных вучняў, як Сяргей. Такой працавітасці і ўпартасці можна толькі пазайздросціць. Дзякуючы старанню, вельмі часта ён пераўзыходзіў тых, хто вучыўся лепш, але працаваць не хацеў. Ён заслугоўвае таго, каб вучыцца ў ВНУ. Я веру ў яго здольнасці і жадаю, каб уступная кампанія-2007 стала для яго шчаслівая.

Вось, здаецца, і ўсё, што хацеў расказаць пра Сяргея Карнэліка. Можна дадаць, што ён яшчэ і сапраўдны сябар. Я ведаю яго ўжо каля дзесятка гадоў і магу сцвярджаць, што за ўвесь гэты час ён не здрадзіў ні сабе, ні сваім блізкім. Заўсёды спакойны, чулы, справядлівы. За гэта ён і падабаецца людзям. Хочацца верыць, што лёс ад яго не адвернецца, а самыя запаветныя мары абавязкова збудуцца. Удачы табе, Сяргей! Тваё дзяцінства ўжо заканчваецца.

Наперадзе — доўгая, цяжкая, але шчаслівая дарога. У добры шлях!

Сяргей ГЕРАСІМОВІЧ,
студэнт 2 курса Гродзенскага дзяржуніверсітэта.